سگوند‌ نام ایل پرجمعیت است که گستره سکونت آن از نواحی مرکزی استان لرستان تا شمال استان خوزستان و به طور دقیق‌تر اندیمشک و شوش می‌باشد.ایل ‌سگوند به صورت طایفه‌های کوچک و متعددی گسترش یافته و زندگی می‌کنند. گویش سگوندها لری است.^[۱]

ریشه یابی نام [ویرایش]

این بخش از مقاله فاقد منبع و مأخذ است. شما می‌توانید با افزودن منابع برطبق اصول اثبات‌پذیری و شیوه‌نامهٔ ارجاع به منابع، به ویکی‌پدیا کمک کنید. مطالب بی‌منبع احتمالاً در آینده حذف خواهند‌ شد.

نام سگوند (سکوند) در تلفظ طوایف لرستان «سی ون» است و نامی برای سکاها است^{[نیازمند منبع]} و ترکیبی آن سکستان و سگزی است. نظیر این نام‌گذاری را در مورد نام سیستان نیز می بینیم که قبلا بنا بر ریشه سکایی، سگستان بوده و عرب‌ها آن را سجستان تلفظ می کردند و بعدها در زبان فارسی سگستان تبدیل به سیستان شده است. نام «سی ون» نیز در فارسی تبدیل به سگوند شده است.برخی دیگر ایل سگوند را از منطقه سیوند فارس می دادند و نسبت نام‌‎گذاری این ایل در لرستان را به منطقه سکونت پیشین آنان نسبت می‌دهند.ترک‌ها نام سگوند را در زبان ترکی ایت وند و ایتیوند و ایوتوند و ایتی ون، یعنی همان سگوند نامیده‌اند. روسای ایت محمدحسین خان رحیم خانی و غلام خان رحیم خانی بوده‌اند.^{[نیازمند منبع]}

تقسیم‌بندی [ویرایش]

برخی سگوندها را از ایل باجلانی (باجلوند) می‌دانند.^[۲] ایل باجلوند به پنج طایفه عمده تقسیم می شود که عبارتند از :

• یاراحمدی
• قائدرحمت
• آروان
• دالوند
• سگوند

برخی طوایف سگوند عبارتند از:

• طایفه سگوند رحیم‌خانی
• طایفه سگوند عالی‌خانی

تیره‌های اصلی ایل سگوند عبارتند از:

• مختوا
• قلی
• علی دوست
• خداوردی
• زینل
• سگوند خورده
• حاجی کلی
• حاجی مشه
• شاه عینل
• پنبه خور

تیره‌های فرعی عبارتند از:

• پیامنی
• فقیر
• فهلوان
• ماکیانی
• شریف
• نوکره مرا

از دیگر تیره‌های ایل سگوند می‌توان به تیره عینلوند که زیر مجموعه بزرگی از تیره مختوا می‌باشد اشاره نمود که بیشتر در شمال خوزستان و منطقه کرگاه در جنوب شرقی شهر خرم‌آباد ساکن هستند. از بزرگان این تیره می توان به شیخ سهراب، جادار خان و پاپی خان اشاره نمود.^[۳]

پانویس [ویرایش]